این ترانه بی صدا برد خالی از هق هق بغض ها

کوله بارو بست ورفتش تا همیشه سوی فردا 

برنگشتو با نگاهش ببینه اشک های رفتن

موندگاره خاطراتش التماسه دست های من

این ترانه روی برگه فقط این یادگاری

بی تو سخته واسه ی من اگه باشه یه بهاری

می ری و قصه تمومه لحظه های با تو بودن

می دونم با تو تمومه بی صدا همیشه خوندن

خیلی آروم جای پاهات زیر بارون شسته می شه

مثل خوابه مثل رویاست لحظه های پشت شیشه

بی حضوره دفتر شعر نمی باره نور مهتاب  دیگه حالا یه عذابه گریه های خوندن آه

همه منتظرند چشم به افق دوخته اند اشک در چشمانشان حلقه زده زمین وآسمان هم از این همه ظلم و ستم به ستوه آمده اند دیگر امیدی به کسی نیست دست های نیاز رو به آسمان اوج گرفته اند .... مهدی جان همه می دانند که می آیی و بهار را به این زمین سرد و خزان زده هدیه می کنی همه از تو می گویند و آمدنت را انتظار می کشند و تو خواهی آمد .... اما مهدی جان به منتظران بی قرارت بگو تا کی؟؟؟؟؟؟