غمِ نگاه آخرت تو لحظه خدافظی       

گریه بی وقفه من تو اون روزای کاغذی

قول داده بودیم ما به هم که تن ندیم به روزگار

چه بی دوام بود قول ما جدا شدیم آخر کار

تو حسرت نبودنت من با خیالتم خوشم

با رفتنم از این دیار آرزوهامو می کشم

کوله بارم پره حسرت، تو دلم یه دنیا درده

مثل آواره ای تنها تو خیابونی که سرده

تا خیالت به سرم میزنه گریه ام میگیره

آروم آروم دلِ تنگم داره بی تو میمیره

آنقدر خوبی که در چشمان تو گم می‌شوم کاش چشمان تو هم اینقدر زیبایی نداشت! این
منم پنهانترین افسانه‌ی شبهای تو آنکه در مهتاب باران شوقِ پیدایی نداشت در گریز از
خلوت شبهای بی‌پایان خود بی تو اما خوابِ چشمم هیچ لالایی نداشت خواستم تا حرف خود
را با غزل معنا کنم زیر بارانِ نگاهت شعر معنایی نداشت

تو مرا مي فهمي... من تو را مي خواهم و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است.
تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم و تو هم مي داني تا ابد در دل من خواهي ماند