|
ما دو تا ماهی بودیم
توی دریای کبود
خالی از اشک های شور
از غم بود و نبود
پولک هامون رنگ و وارنگ
روزامون خوب و قشنگ
آسمونمون یکی خونه مون یه قلوه سنگ
خنده مون موج ها رو تا ابر ها می برد
وقتی دلگیر بودم اون غصه می خورد
تور های ماهی گیرا وا نمی شد
عاشقی تو دریا تنها نمی شد
خوابمون مثل صدف پر مروارید نور
پر شد این قصه ی ما توی دریا های دور
همیشه تک می زدیم به حباب های درشت
تا که مرغ ماهی خوار اومد و جفتمو کشت
دلش آتیش بگیره دل اون خونه خراب
دیگه نوبت منه سایه اش افتاده رو آب
بعد ما نوبت جفت های دیگست
روز مرگ زشت دل های دیگست
ای خدا کاری نکن یادش بره
که یه ماهی این پایین منتظره
نمی خوام تنها باشم ماهی دریا باشم
دوست دارم که بعد از این توی قصه ها باشم (شهیار قنبری)
| 
